
قبل از تأسیس لشکر ۱۷ حضرت علیبنابیطالب (ع)، ما در قالب سپاه قم در منطقه دارخوین مستقر بودیم. جای ما آخرین نقطه بود و غذا و میوه همیشه دیرتر از همه به ما میرسید. با این حال، سیبهایی که توزیع میشد حرف نداشت: همگی سالم، درشت، خوشرنگ، خوشعطر و خوشطعم. چند روز که گذشت، از کیفیت همیشه بالای میوهها تعجب کردم و ماجرا را از مسئول تدارکات پرسیدم. گفت: صندوقهای میوه مثل همیشه از سیب خوب و بد پر شده، اما رزمندهها موقع توزیع با دقت میوهها را زیر و رو میکنند تا اول سیبهای پلاسیده و خراب را بردارند. برای همین، آخر کار، همه سیبهای سالم و درشت برای ما میماند.
او میگفت: همانجا، با همین اتفاق بهظاهر ساده، به حقانیت این نظام، قداست این دفاع و هدف بلند این رزمندهها پی بردم.